Peluasan penggunaan lautan sedia ada dan yang baru muncul mempunyai kesan negatif ke atas ekosistem yang menyediakan habitat untuk spesies utama dan faedah kepada manusia. Pengurusan pantai dan lautan bersepadu memerlukan pendekatan yang mudah untuk memahami kesan orang ramai terhadap persekitaran marin. Dalam beberapa tahun kebelakangan ini, penyelidikan yang meluas telah menghasilkan pembangunan pendekatan yang boleh diakses dan pemahaman yang lebih baik tentang hubungan antara aktiviti manusia dan ekosistem marin. Walau bagaimanapun, beberapa jurang penting menghalang penggunaan pendekatan ini dalam penggubalan dasar. Kajian ini memberi tumpuan kepada tiga halangan berikut kepada pengambilan penilaian risiko dalam pengurusan pantai: (1) kaedah untuk menganggar bagaimana habitat akan berubah di bawah senario pengurusan masa hadapan; (2) pemahaman yang lebih baik tentang sejauh mana risiko yang dianggarkan mencerminkan kemerosotan alam sekitar yang diperhatikan; dan (3) alat yang boleh diakses dan telus untuk memasukkan anggaran risiko ke dalam perancangan pantai dan lautan. Model yang dipanggil model Penilaian Risiko Habitat (HRA) telah dibangunkan, yang tersedia dalam perisian sumber terbuka dan boleh digunakan oleh perancang kerajaan, NGO atau pihak berkepentingan lain untuk menilai senario masa depan untuk mengurus ekosistem marin. Untuk menjadikan hasil lebih mudah diakses oleh khalayak dasar, kawasan habitat diklasifikasikan sebagai berisiko tinggi, sederhana atau rendah berdasarkan risiko yang ditimbulkan oleh aktiviti individu atau oleh kesan kumulatif pelbagai aktiviti. Model ini digunakan untuk menilai risiko terumbu karang, hutan bakau dan padang rumput laut dan untuk mereka bentuk pelan spatial untuk penggunaan mampan persekitaran marin Belize. Hasil daripada analisis dan model yang dibangunkan digunakan untuk memaklumkan reka bentuk Pelan Pengurusan Zon Pantai Bersepadu (ICZM) pertama negara.
Kajian ini menyediakan kaedah penarafan risiko yang mengira risiko kepada ekosistem menggunakan dua set maklumat: (a) pendedahan, yang mewakili tahap di mana habitat mengalami tekanan akibat aktiviti manusia tertentu dan (b) akibat, yang mencerminkan habitat- tindak balas khusus kepada tekanan yang dikaitkan dengan aktiviti manusia yang berbeza. Kaedah ini membantu mengenal pasti pilihan pengurusan untuk mengurangkan kesan. Secara amnya, campur tangan pengurusan mempunyai potensi yang lebih besar untuk mengurangkan risiko melalui perubahan dalam pendedahan berbanding perubahan akibatnya. Kriteria baharu juga telah dibangunkan untuk menganggar risiko khusus kepada ciri sejarah hidup taksa utama terumbu karang, hutan bakau dan padang rumput laut. Kriteria yang dibangunkan untuk menganggarkan pendedahan dan akibat adalah berdasarkan kesan kumulatif dan literatur penilaian risiko untuk komponen ekosistem. Untuk mengukur pendedahan, model memerlukan maklumat tentang (a) pertindihan ruang antara habitat dan aktiviti; (b) pertindihan temporal antara habitat dan aktiviti; (c) keamatan aktiviti; dan (d) keberkesanan strategi pengurusan untuk mengurangkan pendedahan. Untuk menganggar akibat pendedahan kepada aktiviti manusia, model memerlukan maklumat tentang (a) perubahan kawasan; (b) perubahan dalam struktur; (c) kekerapan gangguan semula jadi; dan (d) daya tahan. Untuk menganggarkan risiko, kajian itu menggunakan maklumat mengenai pendedahan batu karang, bakau dan rumput laut di Belize kepada aktiviti manusia terpilih dan akibat daripada pendedahan ini. Kajian itu juga menilai risiko habitat masa hadapan di bawah senario alternatif seperti pemuliharaan, pengurusan dan pembangunan termaklum, untuk memahami pengaruh aktiviti manusia terhadap terumbu karang, hutan bakau dan padang rumput laut pada masa hadapan. Keputusan menunjukkan bahawa daripada tiga senario masa depan, pilihan Pemuliharaan akan menghasilkan kawasan terbesar habitat berisiko rendah dan jumlah paling sedikit berisiko tinggi, untuk ketiga-tiga habitat.
Model HRA yang dibentangkan di sini mengenal pasti kedua-duanya, merancang kawasan di mana batu karang, bakau dan rumput laut berisiko tinggi, dan aktiviti yang paling menyumbang kepada risiko. Maklumat tersebut membolehkan pengurus mengutamakan lokasi untuk tindakan mengurangkan risiko dengan mengenal pasti di mana tahap spatial dan pendedahan aktiviti berisiko tinggi tertentu boleh dikurangkan. Secara umum, pendekatan yang dibentangkan berpotensi untuk memaklumkan proses lautan berbilang sektor dengan mengenal pasti di mana risiko kumulatif daripada aktiviti manusia berkemungkinan merendahkan habitat marin, dan cara mengubah lokasi dan tahap aktiviti ini mengurangkan risiko. Apabila digabungkan dengan model yang menganggarkan perubahan akibat habitat dalam perkhidmatan ekosistem, model HRA membantu menilai pertukaran antara aktiviti manusia dan faedah yang disediakan oleh ekosistem kepada manusia.
Pengarang Arkema, KK, G. Verutes, JR Bernhard, C. Clarke, S. Rosado, M. Canto, SA Wood, M. Ruckelshaus, A. Rosenthal, M. McField, dan J. de Zegher
Tahun: 2014
Lihat Artikel Penuh
Surat Penyelidikan Alam Sekitar 9. doi:10.1088/1748-9326/9/11/114016
