Kajian ini meneroka keberkesanan, atau kekurangannya, rizab larangan untuk mengurangkan penyakit dan kehilangan karang secara berkesan, mengenal pasti pencemaran berasaskan darat, khususnya nutrien, sebagai punca berterusan kerosakan karang, daripada kesuburan kepada penyakit. Di Caribbean Mexico, kawasan perlindungan marin (MPA) ialah alat pengurusan untuk menangani kesan pembangunan pantai ke atas terumbu, tetapi keberkesanannya tidak difahami dengan baik. Kajian ini menimbangkan bagaimana pelbagai strategi pengurusan boleh memberi kesan kepada terumbu karang. Keputusan daripada kajian ini adalah selari dengan kajian lain yang menunjukkan bahawa MPA sahaja tidak dapat melindungi terumbu daripada pencemaran. Lazimnya, litupan karang dan kemandirian adalah lebih tinggi di kawasan yang dilindungi, yang disokong oleh penemuan bahawa saiz MPA dan masa perlindungan berkaitan dengan peningkatan litupan karang. Walaupun kawasan MPA semakin meningkat di kawasan, pencemaran berasaskan tanah yang dikaitkan dengan pembangunan pantai menjejaskan keberkesanannya. Kajian ini membuat hipotesis bahawa pembangunan berterusan akan membawa kepada pengurangan penutupan karang walaupun terdapat MPA dan perlindungan lain. Kertas kerja itu memerlukan pendekatan pengurusan bersepadu ke kawasan pantai, termasuk rawatan air sisa yang lebih baik, untuk menyokong kapasiti MPA melindungi dan menyokong terumbu karang.
Pengarang: Suchley, A. dan L. Alvarez-Filip
Tahun: 2018
Lihat Artikel Penuh
Surat Pemuliharaan 11:5. doi:10.1111/conl.12571
